Λίγες σκέψεις
πρίν τήν τελευταία παράκληση τῆς Παναγίας μας…
Ὅποιος τήν ἀγάπησε δέν ξέρει νά δίνει μίσος καί συκοφαντία.
Ὅποιος ἔψαλλε μέ τήν καρδιά του τίς προσευχές πού ἀπευθύνονται σέ Ἐκείνην, τό ὑπερ πᾶν ὄνομα, τήν Παναγία δέν ξέρει νά κρατᾶ μίσος στήν καρδιά του.
Ὅποιος ἔνιωσε τή μεσιτεία Της, τή χάρη Της, τή σιωπή Της δέν ξέρει νά εἶναι σκληρός, ἀγενής, καχύποπτος μέ ὅσους τόν ἀγαποῦν ἤ δέν τόν ἔβλαψαν.
Γεμίσαμε αἷμα τά χέρια μας καί πῶς θά Τῆς προσφέρουμε λουλούδια σάν τά ἀθῶα παιδιά;
Γεμίσαμε μίσος αὐτόν τόν κόσμο καί πῶς θά ἀντικρίσουμε Ἐκεῖνον πού μιλᾶ μόνο γιά ἀγάπη;
Ξεχάσαμε τίς δικές μας ἁμαρτίες καί ψάχνουμε πίσω ἀπό ἀνώνυμα προφίλ νά ρίξουμε δηλητήριο ἤ νά ξεσκεπάσουμε ἁμαρτίες ἄλλων.
Ξεχάσαμε πῶς εἶναι ἡ “σιωπή” καί μιλοῦμε συνέχεια.
Ἄν εἶσαι χρόνια μέσα στήν ἐκκλησία,
νά μετρᾶς ἀδελφέ μου τίς φορές πού εἶπες πρῶτος συγγνώμη!
Τίς φορές πού ἔμαθες κάτι καί τό κάλυψες μέ τή σιωπή σου!
Τίς φορές πού δέν θέλησες νά ἐκδικηθεῖς αὐτόν πού ξέρεις ὅτι δέν σέ συμπαθεῖ ἤ σέ κατηγορεῖ.
Μέτρα τίς φορές πού δίνεις ἁπλόχερα τό χαμόγελό σου δωρεάν.
Λές ὅτι κάποιοι κάνουν κακό.
Μά ποιό κακό; Καί ποιός σέ ὅρισε ἐσένα κριτή τοῦ ἀδελφοῦ σου;
Ἄν στολίζουμε εἰκόνες γιά τήν Παναγία,
ἄν λαχταράει ἡ ψυχή μας νά ψάλλουμε τίς παρακλήσεις Της,
ἄν εἴμαστε πονεμένοι καί θέλουμεμ τή μεσιτεία Της, ἄν κάτι σημαίνουν ὅλα αὐτά γιά μᾶς, μήν γινόμαστε σταυρωτές τῶν ἄλλων. Μή γεμίζει τό στόμα μας ἀπό τό πικρό δηλητήριο τῶν κατακρίσεων, ἀλλά ἄς γεμίζει ἡ ψυχή μας ἀπό τό νέκταρ τῆς Θείας Ἀγάπης, ἀπό τό μέλι τῆς ἡσυχίας καί τῆς ἀσκήσεως, ἀπό τό ἄρωμα τῆς Θείας Μέθης.
Προστρέχουμε στήν Παναγία μας κι ἀπόψε
“ὡς τεῖχος καταφυγῆς” καί “ψυχῶν σωτηρία”.
Ἄς μή μεταμορφώνουμε τήν κιβωτό σωτηρίας μας σέ ναυάγιο τῆς ψυχῆς μας.
Καλή Παναγιά!
Ἄς πορευθοῦμε γεμάτοι ἔλεος πρός “Τήν ἐλέους πηγή” , τήν Παναγιά μας!
Ἀμήν!
